Gecen gün Sancaktepe taraflarında, iki şeritli bir yolda, trafik yavaşlayınca, ortada kalakaldim. Gayet olağan ve basic duzeyde bir beklenti ile yanımdaki arabalardan birinin bana yol vermesini bekledim. Saga baktım sola baktım yok... Görmezden geliniyorum. Öyle çaresiz bir haldeyim ki, kahkullerim bile durumu kurtaramıyor.
Biraz çırpındıktan sonra solumdan gecen 4. arabanın şoförüne bir bakış fırlattım ve kontağı kapattım. Kollarımı "cicek ol" komutunu duymuş gibi birbirine kavuşturup, yüzümü astım. Sessiz film oynar gibi arabanın şoförüne; "madem öyle gitmiyorum bende hadi bakalım" i kapalı camlar içerisinde anlatmaya çalıştım. Keza adam düz yolda, ben gitsem de gitmesem de su gibi akabilir yolda. En son bi omuz silktim. Adam hayret dolu gözlerle beni izlemeye devam ediyordu, duruyordu, yol vermişti ve ben almiyordum... Adam en son eliyle "buyrun" seklinde bir işaret yaptı ben de "ay iyi taam" gibisinden arabayı çalıştırdım, verdigi yolu aldım ve kuğu gibi sürülerek uzaklaştım.
Ve sonra kendime dedim ki "ben az önce hic tanımadığım bir adama, gayet mantık dısı bir ortamda "TRİP" attım. O an acı gerçek yüzüme bir tokat gibi indi, "TRİP atabileceğim, gurur yapabileceğim hic kimsem yok" yemek yemek, uyumak gibi zaruri bir ihtiyac sanırım bu tepkiler.. Kadınlar çok acayip gençler..
